Uit de schuttersproat van april 2014:

Stap in een andere wereld….

Op 18 april van dit jaar, trad ik in dienst als dirigent bij Liemers Harmonie Duiven (LHD). Als dirigent was ik actief sinds 1987 bij diverse orkesten en als muzikant al vanaf 1969, eveneens bij diverse orkesten. Mijn beeld op 18 april van dit jaar was dat ik ‘het allemaal al gezien had’. Concerten, mars optredens, taptoes, optredens in een kerk, samenwerken met koren, noem het allemaal maar op. Ik had het allemaal meegemaakt. 

Mijn stap naar LHD was er één van weer een ander harmonieorkest, een nieuwe uitdaging bij een nieuwe eigen en enthousiaste club. Wat ik toen niet kon vermoeden was dat niet alleen de gezichten en de namen anders waren en het clubgebouw. Nee, er waren veel meer verrassingen voor mij. 

Een volslagen verrassing 

Twee weken na mijn entree stond het optreden ter gelegenheid van koningsdag op het programma. Dat soort optredens had ik natuurlijk ook al ‘honderd jaar’ gedaan. En dan Duiven…. In de vroege ochtend reed ik naar het rustige centrum van Duiven. Ik had afgesproken daar bij het orkest aan te sluiten. Na een poosje wachten hoorde ik de klanken van een muziekkorps dat dichterbij kwam. Inderdaad kwam daar de tambour-maître en de slagwerkgroep, gevolgd door het harmonieorkest. Tot zover niets nieuws voor mij, maar dan ineens komt daar nog een bijzonder indrukwekkende lange stoet van vendeliers en de schutterij achteraan, afgesloten door een rijtuig met daarin de schutterskoning en –koningin. Een geheel van rond 100 mensen schat ik. Het bestuur had mij wel geïnformeerd dat ze samenwerkten met de schutterij, maar dat het zo één geheel was, dat was voor mij een volslagen verrassing. Later zou ik daarvan nog meer leren. Even later sta je vervolgens ineens op een verhoging midden in Duiven, omgeven door 4 orkesten, een aantal schutterijen en een enorm aantal vendeliers het geheel muzikaal te leiden. Iets waar ik vooraf voor gewaarschuwd was en wat me toch overkwam…….ik schrok me rot van een paar oorverdovende kanonschoten die de schutterij afvuurde terwijl ik ‘opging’ in de vendelwals. 

Of was het toeval? 

Bij mijn aantreden in april kreeg ik de agenda 2013 te zien. Er stonden o.a. volgende data gepland: taptoe op 24 augustus, schuttersmis op 25 augustus en kermisoptreden op 26, 27 en 28 augustus. Ik dacht toen dat het wel heel slecht gepland was, al die optredens zo vlak achter elkaar, of was het toeval? By the way optreden op een kermis? Dat was voor mij ook al raar, want kermis in Veenendaal en een groot deel van Nederland is immers niets anders dan een stel woonwagens met attracties die je als kind enorm leuk vindt en naarmate je ouder wordt de liefde daarvoor afneemt. Een taptoe had ik ook vaker gedaan en in een kerk gespeeld ook. Inmiddels heb ik de taptoe en de schuttersmis in Duiven achter de rug. Zelfs de taptoe was alweer anders dan elders in het land. Allereerst werd ik uitgenodigd voor de ‘Erewijn’ voorafgaand aan de taptoe. Ik had niet echt een idee wat ik me daarbij moest voorstellen. Ik kwam niet verder dan een gezellig samenzijn met de ‘bobo’s’ die gezellig even borrelen en een beetje netwerken etc. Enfin ik ‘moest’ er wel zijn, dus ging ik erheen. Ik was mooi op tijd aanwezig en… verrek daar liepen ze weer, die lui van de schutterij! Ik moest mij melden aan een tafel bij zo’n man met een uniform en een groot sabel. Ik werd voorafgegaan door die man en werd vervolgens aan het aanwezige publiek ‘afgeroepen’ alsof ik in de 17e eeuw was beland bij de entree van een groot bal o.i.d..In de zaal aanwezig: het bestuur, het gemeentebestuur en vertegenwoordigers van de deelnemende orkesten, de sponsoren en ja hoor, de schutterij en de schutterskoning en – koningin. De taptoe verliep goed. Mooie selectie van deelnemende korpsen en LHD performde prima! Opvallend veel publiek ondanks het matige weer. Het dirigeren van de finale was een feestje! 

Tot zover niets raars De volgende dag reed ik vroeg naar het rustige Duiven voor het concert in de kerk, de schuttersmis. Ik had me wel zorgen gemaakt over het alcoholgebruik van de muzikanten na de taptoe en de effecten daarvan in de vroege uren van de volgende ochtend. Dat viel mee. Iedereen was keurig op tijd aanwezig en iedereen oogde min of meer fit. We repeteerden eerst een uurtje met de koren en gingen toen aan de koffie voordat de dienst begon. Tot zover niets raars vond ik. Het klopte nog steeds met mijn eerdere ervaringen. Tot zover… Even voor 10 uur gingen wij als orkest een aantal koralen spelen zoals afgesproken. En toen ineens…..het was klokslag 10 uur en de complete slagwerkgroep van LHD kwam al trommelend de kerk binnen, gevolgd door enkele tientallen, ik schat 50 mensen, geüniformeerden van, ja hoor, daar waren ze weer, de schutterij en de vendeliers en ‘natuurlijk’ ook weer de schutterskoning en –koningin. Het was een oorverdovend geluid in die anders zo stille kerk en de kerk was ineens volop gevuld met uniformen en vaandels. Vlakbij mij, bij het altaar, stond ook nog mijn vriend ‘het kanon’. Gelukkig bleef het kanon deze keer zwijgen. Wij speelden ons repertoire met de koren en de samenzang door. We leverden een prima stuk muziek. Prima kwaliteit. Het klopte allemaal! Tijdens de dienst moesten we naar buiten en begon een processie van ruim een uur waarbij een viertal plekken in het dorp werd aangedaan om daar een kleine plechtigheid te verzorgen onder mooie, begeleidende muziek van twee muziekkorpsen. Veel belangstellend publiek langs de gehele route. Na ruim een uur kwamen we terug in de kerk om daar vervolgens de gehele ceremonie af te sluiten. We sloten af met de slotzang ‘U zij de glorie’. Meegespeeld door 2 orkesten en meegezongen door 2 koren en het voltallige kerkpubliek was dit een enorme ‘uitsmijter’. 

Oprecht enorm ‘geraakt’ 

De lucht in de kerk trilde gewoon en terwijl de laatste tonen hun best nog deden de kerk te verlaten startte een, voor mij volslagen verrassend, staande en oorverdovende ovatie. Ik kon niet verder komen dan ‘WOW’ en trots en tegelijkertijd heel klein zijn. Ik was oprecht enorm ‘geraakt’! Het was een warm onthaal en voelde alsof ik ‘gedoopt’ of formeel geaccepteerd werd in de cultuur van Duiven. Een cultuur waarbij muziekverenigingen, schutterijen, vendeliers, schutterskoning en -koningin en gemeentebestuur, veel meer dan ik gewend ben, samenwerken aan zich samen inzetten voor de gemeenschap. En ook al wensen de mensen elkaar bij het uitgaan van de kerk ‘prettige kermis’, het gaat helemaal niet om de kermis die ik kende. Ik begrijp nu ook dat de planning van de activiteiten voorafgaand aan en tijdens de kermis niet een planningsfoutje of stom toeval is, maar het hoort onlosmakelijk bij elkaar. Een feestweek voor de schutterij waaraan iedereen meedoet en waarbij de elementen taptoe en schuttersmis de onlosmakelijke verbinding vormen, de prelude tot een feestweek. Het maakt Duiven bijzonder, want buiten Duiven begrijpen heel veel mensen hier helemaal niets van! 

Dick Hunnersen 

 

Note van de webredactie; Dick is geen lid van de schutterij, maar geeft in zijn bijdrage wel een treffend beeld hoe de schutterij beleefd wordt. Dit verdient een plaatsje op onze website.